Η ενηλικίωση του Μανώλη Φάμελλου

Στα μέσα του 80 τα αγόρια στη Θεσσαλονίκη καβαλάνε 50αράκια παπιά. Τα οδηγούν σαν να είναι παλιές μαύρες BMW και τα παρκάρουν έξω από το σχολείο. Οταν είναι καλοκαίρι μπορεί να σηκώνουν τα μανίκια και να στερεώνουν τα κόκκινα Marlboro, αλλά το κάνουν για πλάκα. Εχουν μακριά μαλλιά και έχουν κοντά μαλλιά. Τα κάνουν κοκκοράκι όπως οι Smiths, τα φουντώνουν με τζελ όπως οι Cure, τα αφήνουν προς τα κάτω όπως οι Ramones. Πίνουν μέτριο με γάλα. Φοράνε τζην και αρβύλες και μπλουζάκια με στάμπες από συγκροτήματα. Ακούνε punk και new wave και πειρατικούς σταθμούς. Κυνηγιούνται με τους καρεκλάδες και τα ροκαμπίλια. Μερικές φορές διαβάζουν NME και το τοπικό φανζίν Rollin Under. Ζούνε στο κέντρο της πόλης και κάνουν βόλτες στην πλατεία Ναβαρίνου. Μαζεύουν λεφτά για να αγοράσουν ένα δίσκο και περιμένουν εβδομάδες μέχρι να εμφανιστεί στο δισκάδικο στην διαγώνιο. Κάνουν παρέα με μεγαλύτερους. Κάνουν ό,τι κάνουν οι μεγαλύτεροι. Πίνουν βότκα ή μια Amstel όλο το βράδυ. Αλωνίζουν κάθε μέρα την πόλη ψάχνοντας, χωρίς να το ξέρουν, τα μικρά βαφτίσματα της ενηλικίωσης.

Πηγαίνουν στη Σελήνη πίσω από το ΚΘΒΕ, που παίζουν live οι Τρύπες και παλιότερα ο Σιδηρόπουλος. Ακούνε Μωρά στη Φωτιά, Blues Wire και Γκούλαγκ. Θα ήθελαν να είναι οι Joy Division, οι Clash, o Bowie, οι Ramones, ή ο Neil Young. Πηγαίνουν σε συναυλίες στο στέκι της Φιλοσοφικής και στις καταλήψεις. Τα βράδια του καλοκαιριού την βγάζουν στην Προξένου Κορομηλά, έξω από το Λούκι Λουκ και το Μπερλίν. Μπορεί να φάνε ένα παγωτό από την Ωραία. Θέλουν να παίξουν μουσική. Θέλουν να είναι και αυτοί σε ένα συγκρότημα. Η οικογένεια τούς παίρνει μια κιθάρα ή ένα μπάσο. Το ροκ στην Θεσσαλονίκη είναι ένας κόσμος που κινείται ανάμεσα στο Φόστερ το προβάδικο στη Νικηφόρου Φωκά, κάνει παρέα με τα συγκροτήματα της Ανω Κατω και της Lazy Dog, συχνάζει στο δισκάδικο Rollin Under και ηχογραφεί στο στούντιο του Βατσέρη και στο Αγροτικό του Παπάζογλου. Δεν είναι μόνοι τους στο κέντρο της πόλης. Από την Μπιενάλε του 1986 μέχρι να τελειώσει η δεκαετία, στις παρέες της Θεσσαλονίκης είναι οι αριστεριστές και οι αναρχικοί φοιτητές των στεκιών και των υπόγειων ρεμπετάδικων της Δαγκλή, οι σινεφίλ που ανανεώνονται με κάθε ετήσιο φεστιβάλ και ανακαλύπτουν τον Νικολαΐδη και τον Βέντερς, οι εστέτ και οι διαννοούμενοι που συχνάζουν νωρίς το βράδυ στο Ντε Φάκτο και αργότερα στο καμπαρέ της Προξένου, το Μπανάλ του Ηρακλή Δούκα. Η ιδεολογία που θα χαρακτήριζε  το ανεξάρτητο ελληνικό ροκ μέχρι και πριν από λίγα χρόνια- και μέρος αυτού που αργότερα είπαμε έντεχνο-  φτιάχτηκε στους δρόμους ανάμεσα στην Εθνικής Αμύνης μέχρι την Αριστοτέλους, εκεί που οι 20αρηδες του κέντρου γνωρίζανε τους φοιτητές από την Ανω Πόλη και τους ροκάδες από την Νεάπολη.

Όταν ο Μανώλης Φάμελλος ήτανε αγόρι στα 16 είδε μια αγγελία στο φουαγιέ του Φόστερ που έγραφε “παίζω κιθάρα, φυσαρμόνικα και τραγουδάω” και από κάτω είχε μια διεύθυνση: Μητροπόλεως 106. Ούτε τηλέφωνο, ούτε τίποτα. Επειδή το νούμερο αυτό δεν ήταν μακριά από την Φωκά, στο τετράγωνο μετά την διαγώνιο, αποφάσισε να περπατήσει κατευθείαν εκεί μετά τις πρόβες. Ηταν στην διαδικασία της αναζήτησης των καινούργιων πραγμάτων που μόνο οι νέες συναναστροφές σου δίνουν, και τότε, στην εφηβεία, περιγράφει τον εαυτό του σαν ένα σκυλί που γύρναγε και μύριζε από εδώ κι από εκεί. Ηταν λίγα χρόνια από τότε που είχε ακούσει τον πρώτο του δίσκο, το Leave Home των Ramones, δανεικό από μια γειτόνισσα στην Νέα Παραλία που έμενε, και ήξερε ότι ήθελε να γίνει μουσικός. Το προσπαθούσε με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν και όλοι οι υπόλοιποι αυτής της γενιάς μαθαίνοντας το όργανο που είχε επιλέξει όσο καλύτερα γινόταν. Το ζητούμενο της εποχής ήταν οι καλοί σολίστες, αυτοί που μπορούσαν να παίξουν ακριβώς αυτά που άκουγαν στους δίσκους και μεταξύ τους υπήρχε ένας ανταγωνισμός για την πιο πιστή αναπαραγωγή σαν να ήταν αθλητές του στίβου.

Χτύπησε το κουδούνι και ο Χρήστος Οικονόμου του άνοιξε την πόρτα του ισόγειου διαμερίσματος. Η μέρα ήταν η 20η Νοεμβρίου του 1984 και όταν μετά από ώρες βγήκε από το σπίτι τη μάρκαρε μέσα του για να την θυμάται για πάντα. “Η πρώτη φορά που συνάντησα έναν άνθρωπο που έκανε τα δικά του πράγματα ήταν σαν να συνάντησα έναν θαυματοποιό. Είχα βρει το νόημα του πράγματος. Με το φίλο μου τον Χρήστο Οικονόμου συνεργαστήκαμε όταν ξεκινούσα, αλλά επειδή πέθανε νέος δεν παρουσιάστηκε ποτέ σαν μονάδα”. Σε αυτή την περίοδο μετά από αυτή την συνάντηση ο Φάμελλος αναγνωρίζει την πρώτη του ενηλικίωση. Κοιτώντας πίσω, είναι 44 χρονών σήμερα, αναγνωρίζει ακόμα δύο, στα 25 και τα 35 του, ηλικίες που συνήθως συμβαίνουν οι σημαντικές αλλαγές στα αγόρια όπως μεγαλώνουν. Τα χρόνια στην Θεσσαλονίκη, από την εφηβεία μέχρι την πρώτη νεότητα τα θυμάται σχεδόν ανάγλυφα, με μεγαλύτερη λεπτομέρεια από αυτά που ακολούθησαν. Δεν είναι μόνο ότι η απόσταση πια τα κάνει πιο λαμπερά, είναι και το ότι θυμάται τον εαυτό του να τα νιώθει κάπως έτσι την ίδια στιγμή που γινόντουσαν. “Η λάμψη της πόλης μου φαίνεται ότι ήταν μια λάμψη που έδινα εγώ, επειδή εκεί μου είχαν πρωτοφανερωθεί τα πράγματα και μου φαίνονταν μοναδικά και ανεπανάληπτα”.