Melbourne: Καθαρός ουρανός, 27 °C

Sydney: Καθαρός ουρανός, 25 °C

Athens: Καθαρός ουρανός, 19 °C

Οι Έλληνες καπνιστές πάντα έτοιμοι για αντάρτικο

Βρισκόμαστε στο 2017 μ.Χ. Όλος ο πολιτισμένος κόσμος βρίσκεται υπό αντικαπνιστική κατοχή… Όλος; Όχι! Ένα χωριό ανυπότακτων Ελλήνων αντιστέκεται ακόμη

Node Tools

Rate This

5
2 votes
Your rating: None
Το Eaton Mall στο Oakleigh της Μελβούρνης

Το Eaton Mall στο Oakleigh της Μελβούρνης

08 August 2017

Καλωσήλθατε στο Eaton Mall, μία λωρίδα γης στο Oakleigh κρυμμένη μέσα σε ένα σύννεφο καπνού που βγαίνει από τα τσιγάρα των θαμώνων που απολαμβάνουν τον παγωμένο φραπέ τους στα τραπεζάκια των παρατεταγμένων καφεστιατορίων. Είναι τόσο χαρακτηριστικό της περιοχής το ντουμάνι που ο Geoff Lake, δημοτικός σύμβουλος του Monash, έχει πει ότι το να περπατά κανείς στον πεζόδρομο είναι σαν να καθαρίζει καμινάδα την εποχή της βρετανικής βιομηχανικής επανάστασης.

Ναι, ο πεζόδρομος που έχει γίνει συνώνυμος με τον Ελληνισμό, είναι ένα καταφύγιο για κάθε συμπατριώτη καταληφθεί από νοσταλγία για τη μητέρα πατρίδα. Εκεί μπορεί να φάει ψητό κρέας, να πιπιλίσει για ώρες το καλαμάκι ενός παγωμένου καφέ, να ακούσει μπουζούκια σε εκκωφαντική ένταση και να τσακωθεί για τα πολιτικά σε ακόμη μεγαλύτερη ένταση, να βγει να πιει την ώρα που τα άλλα προάστια κοιμούνται, να είναι Έλληνας με άλλα λόγια. 

Είναι επίσης ένα άβατο για καπνιστές, κυνηγημένους εδώ και χρόνια από τους αξιωματούχους του 'nanny state' που απαγόρευσε το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους, αυξάνει συνεχώς την τιμή ενός πακέτου τσιγάρων (σε λίγο ένα πακέτο θα κάνει όσο η προκαταβολή του στεγαστικού δανείου) και στολίζοντάς το με αποτρεπτικές εικόνες θανάτου και ασθένειας, αντί για τα ωραία γραφιστικά που είχαν παλιά. Οι Έλληνες τα αντιμετώπιζαν όλα αυτά με σθένος για χρόνια. Τώρα όμως, έχουν να αντιμετωπίσουν την μεγαλύτερή τους μάχη. Γιατί από την Τρίτη, οι αλλαγές στην νομοθεσία περί καπνίσματος του 1987 σηματοδότησαν την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους υπαίθριους χώρους εστίασης στην Βικτώρια. Και ναι, αυτό περιλαμβάνει και το Oakleigh. Δεν είναι τυχαίο το ότι καθε Μέσο Ενημέρωσης που κάλυψε την είδηση για την εφαρμογή της νέας νομοθεσίας ένιωσε την ανάγκη να επισκεφθεί αυτήν την καπνιστική πρωτεύουσα της Βικτώριας, ελπίζοντας να συναντήσει μερικούς εξαγριωμένους καπνιστές. Για μια ακόμη φορά, οι Έλληνες της Μελβούρνης έγιναν είδηση και για μια ακόμη φορά, ήταν για τον λάθος λόγο. Και δεν απογοήτευσαν Οι αντιδράσεις τους κάλυψαν μία ευρεία γκάμα από την αποδοχή μέχρι την πλήρη άρνηση και την τόσο ελληνική παθητική επιθετικότητα «Αυτό που δεν καταλαβαίνουν πολλοί είναι ότι το να πάρεις το τσιγάρο από έναν ηλικιωμένο Έλληνα σημαίνει να του πάρεις το μόνο πράγμα που έχει», δήλωσε ένας συμπάροικος στην εφημερίδα 'The Age'. «Έρχονται εδώ κάθε πρωί και κάθονται πέντε-έξι ώρες. Είναι η ζωή τους, πίνουν τον καφέ τους, καπνίζουν ένα τσιγάρο, τρώνε ένα γλυκό, βλέπουν τους φίλους τους, έτσι ήταν πάντα». 

Μερικοί πέρασαν αμέσως στην άμυνα: «Είναι γελοίο αυτό, γιατί είναι επιλογή μου να καπνίζω. Τώρα που δεν μπορώ να φάω και να καπνίσω πουθενά, θα κάτσω σπίτι μου, γιατί αυτό έχει επηρεάσει την κοινωνική μου ζωή και δεν πιστεύω ότι είναι σωστό να στερεί κανείς τις ελευθερίες των ανθρώπων», τόνισε στην εφημερίδα 'Herald Sun', παίζοντας το χαρτί της 'ατομικής ελευθερίας'. Φυσικά, δεν γίνεται να αντικρούσεις με επιχειρήματα αυτήν την άποψη. Για την ακρίβεια, είναι εντελώς μάταιο να προσπαθεί κανείς να επιχειρηματολογήσει και να μπει σε συζήτηση με έναν καπνιστή. Είναι αδύνατον, όπως είναι αδύνατον να κάνει κανείς λογική συζήτηση με έναν αλκοολικό, έναν τζογαδόρο ή έναν άνθρωπο εθισμένο στο 'ice'. Τα εξαρτημένα άτομα δεν μπορούν να σκεφτούν λογικά. Ένας καπνιστής θα θεωρήσει αυτήν την άποψη εξωφρενική, κάποιοι δε ισχυρίζονται ότι το κάπνισμα τους 'βοηθά να συγκεντρώσουν την σκέψη τους', οι δύσμοιροι, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους, μιλά ο εθισμός τους. Η νικοτίνη είναι μία πολύ εθιστική ουσία και όποιος πιστεύει ότι αυτή η εξάρτηση δεν δεν επηρεάζει την λειτουργία του εγκεφάλου, είναι μακριά νυχτωμένος. Οποιοδήποτε, ασφαλώς έχει δικαίωμα στον εθισμό και στην εξάρτηση από τα προσωπικά του δηλητήρια, όποια και αν είναι αυτά. Αλλά καλό θα είναι να τα αποδέχεται ως τέτοια - ως εθισμό και ως δηλητήρια. Και ναι, μοιάζει λίγο άδικο να συγκρίνει κανείς το κάπνισμα με τα ναρκωτικά και τον αλκοολισμό, αλλά έχει σημασία να διαχωρίζει κανείς τους εθισμούς ανάλογα με την βαρύτητά τους και τις κοινωνικές τους επιπτώσεις. Αν τα ναρκωτικά, ο τζόγος και το αλκοόλ οδηγούν σε αντικοινωνικές συμπεριφορές, το κάπνισμα είναι το ίδιο μία αντικοινωνική συμπεριφορά, μολύνοντας τον αέρα που αναπνέουν οι μη καπνιστές. Κι αυτό είναι που κάνει την νέα νομοθεσία να αποτυγχάνει προτού καν ξεκινήσει η εφαρμογή της. Εκ πρώτης όψεως, τα μέτρα φαίνεται να είναι φτιαγμένα προς όφελος των μεγαλύτερων επιχειρήσεων εστίασης, εκείνων που έχουν την δυνατότητα να χάσουν κάποια έσοδα, είτε μειώνοντας τον αριθμό των τραπεζιών, ώστε να υπάρχει η απόσταση των τεσσάρων μέτρων μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών που ορίζει ο νόμος, είτε σταματώντας να σερβίρουν φαγητό κάποιες ώρες, είτε ανεγείροντας διαχωριστικά μεταξύ των πελατών τους. Βέβαια, ακόμη και αν τα κάνουν όλα αυτά, τίποτε δεν εγγυάται ότι ο καπνός δεν θα ταξιδέψει από το ένα τραπέζι στο άλλο ή από τα τραπέζια ενός μαγαζιού σε εκείνα ενός άλλου. Αυτό από μόνο του, σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα της νομοθεσίας έχει κάνει ανθρώπους όπως ο προαναφερθείς δημοτικός σύμβουλος να θεωρούν ότι τα νέα μέτρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά «μια συνταγή για χάος και αταξία». 

Ωραία. Δώσε στους Έλληνες χάος και αταξία και θα νιώσουν σαν στο σπίτι τους. Δεν αποκλείεται βέβαια, όλα να κυλήσουν ρολόι, να υπακούσουν όλοι τον νόμο, είτε αποδεχόμενοι το αναπόφευκτο, είτε από τον φόβο των ιδιαίτερα αλμυρών προστίμων. Αλλά, αν οι Έλληνες του Oakleigh αποφασίσουν να αντισταθούν, ένα είναι σίγουρο: ότι έχουν την τεχνογνωσία. Έχουν μάθει από τους καλύτερους και μπορούν πάντοτε να αντλούν έμπνευση από εκείνους. Γιατί δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική ανεπτυγμένη χώρα όπου δεν εφαρμόζεται η αντικαπνιστική νομοθεσία, παρ' ότι έχει θεσπιστεί από το 2009. 

Η εν λόγω νομοθεσία είναι μία συρραφή από ημίμετρα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, τα οποία η κυβέρνηση παρουσίασε κάπως απρόθυμα, προκειμένου να συμμορφωθεί με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, για να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα ιδιότυπο αντάρτικο από την πρώτη μέρα. Κάποιες επιχειρήσεις εστίασης επέλεξαν να δωροδοκήσουν τις αρχές που διεξήγαγαν τους σχετικούς ελέγχους, άλλες έψαχναν τα 'παραθυράκια' του νόμου που θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν, ενώ στα νυχτερινά κέντρα έγινε καθημερινό το φαινόμενο της αντικατάστασης των σταχτοδοχείων από πλαστικά ποτηράκια, τα οποία οι πελάτες συνωμοτικά έκρυβαν κάτω από το τραπέζι, σε συνεννόηση με τα μαγαζιά, μετατρέποντας το άσπρο κυπελλάκι σε σύμβολο αντίστασης και πολιτικής ανυπακοής. Πριν από μόλις μερικές εβδομάδες, όλα αυτά έγιναν είδηση στην εφημερίδα Wall Street Journal, με τίτλο, «Η Αντικαπνισιτκή Προσπάθεια στην Ελλάδα έχει ένα σοβαρό πρόβλημα: τους Έλληνες».

Στο ρεπορτάζ, η αμερικανική εφημερίδα περιγράφει πώς «οι Έλληνες πολίτες περηφανεύονται που φουμάρουν όπου τους αρέσει». Κάποιοι από εμάς το ξέρουμε πολύ καλά αυτό, πνιγμένοι στον βήχα που προκαλεί το νέφος που αφήνουν πίσω τους οι φίλοι μας. Κάποιοι επίσης είμαστε αρκετά μεγάλοι για να θυμόμαστε την πρώτη συντονισμένη προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να διεξαγάγει μία αντικαπνιστική εκστρατεία, τοποθετώντας προειδοποιητικά μηνύματα πάνω στα πακέτα των τσιγάρων. «Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί: Το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο των πνευμόνων/ καρδιαγγειακή ανεπάρκεια/ στυτική δυσλειτουργία». Το τελευταίο είχε τότε θορυβήσει πολλούς. Γιατί αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που φοβάται στ' αλήθεια ο Έλληνας καπνιστής: ότι το λιωμένο από τους καρκίνους και τις φραγμένες αρτηρίες κορμί του θα στερηθεί και την χαρά του αυνανισμού.

Read more from

Copyright © 2009-2017 Ethnic Publications Pty Ltd ABN 13005 255 087