Η πρόσφατη αποκάλυψη ότι ο Τάιγκερ Γουντς, ο τέλειος σπόρτσμαν και θεός του γκολφ, είχε μια εξωσυζυγική περιπέτεια, δημιουργεί σε πολλούς την απορία: τι μπορεί να κάνει κάποιον σαν τον Τάιγκερ, το «εγώ» του οποίου σίγουρα δεν χρειάζεται ενίσχυση, να απατήσει την ωραία σύζυγό του, τη Σουηδέζα Έλιν Νόρντγκρεν, με την οποία έχει μάλιστα δύο αξιολάτρευτα παιδιά;
Οι Αγγλοσάξονες έχουν μια εμμονή στο θέμα της συζυγικής πίστης. Στη Βρετανία ήταν που ιδρύθηκε μια εταιρεία η οποία προσφέρει άλλοθι σε όσους διάγουν διπλή ζωή, ενώ διατίθενται στην αγορά συσκευές εντοπισμού σπέρματος πάνω σε ρούχα και συσκευές GΡS που εφαρμόζονται στο κινητό του ύποπτου (ή της ύποπτης) για απιστία. Ο βρετανικός ιστότοπος Ηoneytrapagency (σημαίνει «παγίδευση του αγαπημένου» και βρίσκεται στη διεύθυνση http: //honeytrapagency.co.uk) αποκαλύπτει τα «αδιάψευστα σημάδια της απιστίας» (αλλαγές στα ρούχα και την κολόνια, ίχνη από τρίχες και ξένα αρώματα στα ρούχα, αδικαιολόγητες δαπάνες στις πιστωτικές κάρτες…
Όμως τώρα ο εν λόγω ιστότοπος προχωρεί ακόμη περισσότερο. «Υποψιάζεστε τον αγαπημένο σας ότι σας απατά; Μπορούμε να του στήσουμε για λογαριασμό σας μια παγίδα με μία από τις πιο γοητευτικές αντιπροσώπους μας». Πληρώνεις την ντετέκτιβ, η οποία ξελογιάζει τον άπιστο σύζυγο- σύντροφο και, πριν γίνει οτιδήποτε, του δίνει μια μικρή κάρτα που γράφει «παγιδεύτηκες». Τέλος πια οι κλασικές παρακολουθήσεις και οι φωτογραφίες. Και, όχι, η υπηρεσία αυτή δεν διατίθεται για το άλλο φύλο.
Όμως γιατί κάποιος όπως ο Τάιγκερ να αισθανθεί την ανάγκη να απατήσει τη σύζυγό του; Ο Ντέσμοντ Μόρις, γνωστός Βρετανός ζωολόγος και ηθολόγος (ηθολογία είναι η επιστήμη που μελετά τη συμπεριφορά των ζώων), επιχειρεί να δώσει μια απάντηση από τις στήλες της βρετανικής «Ντέιλι Τέλεγκραφ»: είναι ορμέμφυτο των ανδρών να θέλουν να διαιωνίσουν τα γονίδιά τους, υποστηρίζει, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα απατήσουν την αγαπημένη τους σύζυγο. Για να καταλάβουμε τη συμπεριφορά του Τάιγκερ Γουντς, πρέπει να γυρίσουμε το ρολόι πίσω στην εποχή που ζούσαμε σε μικρές φυλές κυνηγών-συλλεκτών. Τότε ήταν που άλλαξε σημαντικά η συμπεριφορά μας στο ζευγάρωμα. Αντί να έχουμε μια περίοδο ζευγαρώματος, όπως τα περισσότερα άλλα θηλαστικά, παραμέναμε σεξουαλικά ενεργοί όλο τον χρόνο. Παράλληλα αναπτύχθηκε ένας δεσμός ζευγαριού: δεν κάναμε απλώς σεξ, ερωτευόμασταν. Τα ζευγάρια έγιναν σταθερά, δημιουργώντας τη βασική οικογενειακή μονάδα, η οποία παραμένει η συνηθέστερη μέθοδος αναπαραγωγής του είδους μας.
Όμως γιατί οι σύζυγοι, άνδρες και γυναίκες, μπορεί να είναι άπιστοι ενώ παραμένουν μέλη μιας λειτουργικής οικογενειακής μονάδας. Τι είναι αυτό που τους κάνει να μπαίνουν σε δυνητικά καταστροφικές σεξουαλικές περιπέτειες;
Σε όρους εξέλιξης, ο ενήλικος άνδρας ωθείται από δύο χωριστές αναπαραγωγικές ορμές. Αμφότερες έχουν ως κίνητρο να εξασφαλίσουν ότι θα περάσει τα γονίδιά του στην επόμενη γενιά. Η μείζων στρατηγική είναι να αφιερώνει τεράστιες ποσότητες χρόνου και ενέργειας για να αναθρέψει τα παιδιά που γέννησε εντός του ζεύγους. Μια ήσσων στρατηγική, η οποία ανάγεται στο πολύ μακρινό παρελθόν του, είναι ότι αν δοθεί περιστασιακά η ευκαιρία να γεννήσει επιπλέον παιδιά, θα το κάνει με την προϋπόθεση πως αυτό δεν θα διαταράξει τη μείζονα στρατηγική του. Αυτό σημαίνει ότι ο άνδρας, μολονότι αγαπάει τη σύζυγό του και τα παιδιά του, θα δυσκολευτεί να αντισταθεί στον πειρασμό μιας σύντομης σεξουαλικής περιπέτειας.
Οι αναπαραγωγικές στρατηγικές της γυναίκας είναι διαφορετικές, επισημαίνει ο Ντέσμοντ Μόρις. Οι δύο βιολογικές ορμές που την υποκινούν είναι, πρώτον, να βρει ένα ταίρι που θα της προσφέρει την ασφάλεια που χρειάζεται για να μεγαλώσει τα παιδιά της και, δεύτερον, να ζευγαρώσει μ΄ ένα αρσενικό που είναι νέο, ωραίο και υγιές και συνεπώς θα προσφέρει καλά γονίδια στους απογόνους της. Αν είναι τυχερή, και τα δύο αυτά θα τα βρει στο ίδιο αρσενικό. Αν ωστόσο έχει επιλέξει για ασφάλεια ένα σύντροφο που δεν έχει νεανική και ωραία εμφάνιση, μπορεί για λίγο να έχει ένα νεαρό εραστή για να αποκτήσει τα γονίδιά του για τους απογόνους της, ενώ παραμένει σύντροφος για τον σύζυγό της.