Η ιστορία που περιγράφει το ακόλουθο  ποίημα  είναι γνωστή σε πολλούς λαούς και από πολύ κόσμο θεωρείται (εσφαλμένα) παραδοσιακό, με τις ρίζες του στη δημοτική ποίηση. Η εκδοχή του που είναι περισσότερο γνωστή είναι αυτή του Άγγελου Βλάχου (1917)

 

Quote
Η καρδιά της μάνας

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,

αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.

-Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,

μ’ αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,

της μανας σου να φέρης την καρδιά

να ρίξω να την φάη το σκυλί μου

 

Τρέχει ο νειός, την μάνα του σκοτώνει

και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει

και τρέχει να την πάη μα σκοντάφτει

και πέφτει ο νειός κατάχαμα με δαύτη.

 

Κυλάει ο γυιός και η καρδιά κυλάει

και την ακούει να κλαίη και να μιλάη.

Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:

-Εχτύπησες, αγόρι μου;…και κλαίει!

Μια ίσως πιο τραγική εκδοχήείναι η ακόλουθη:

 

Είπε στον ερωμένο της ή μάγισσα:“Αφού πιστά ποθείς τον έρωτά μου,

πήγαινε φέρε την καρδιά τής μάνας σου

και ριχ’ την να την φάνε τα σκυλιά μου”.

Κι ο γιος από τον έρωτα παράφορος,

απ’ το κακούργο πάθος μεθυσμένος,

το πρόσταγμα τής λατρευτής του παίρνοντας,

στη μάνα του χιμάει αγριεμένος.

Και μπήγει κοφτερό μαχαίρι

αλύπητα στα σπλάγχνα πού τον είχαν αναθρέψει

και ξεριζώνει την καρδιά τής μάνας του

και στη νεράιδα πάει, να τον πιστέψει.

Μα απ’ την ορμή παραπατώντας έπεσε.

Και ή καρδιά τής μάνας ξεσχισμένη στα λασπωμένα χώματα κυλίστηκε.

Και μέσα εκεί,

στη λάσπη κυλισμένη,

στο γιο της λέει στενάζοντας βραχνά:

– Μη χτύπησες παιδί μου πουθενά;